از خود ناراضی

دفاع در برابر نیروی خارجی متجاوز ، جنگ افروزی نیست.
مصداق بازر وطن پرست بودن، عاقل بودن و با شرف بودن هست. راه رسیدن به صلح دائمی است.
کسی که از حمله خارجی به وطنش دفاع کرد و مشروعیت سازی کرد که من اصلا با اون ادم صحبتی ندارم.
اما روی صحبتم با شماست که متجاوز و تجاوز شده رو یک دسته میزارید. هر دو رو یکی میدونید؟! میگید جنگ سیاست مداران هست یا جنگ حکومت هاست! جل الخالق!

دشمن از هزار کیلومتر اونطرف تر اومده میگه من میخوام نقشه تون رو عوض کنم. میگه من خارک رو میخوام. نقتت رو میخوام. تنگه هرمز رو میخوام.
ما 9 اسفند خوابیده بودیم و اونا حمله کردن. ما نرفتیم تو ویرجینیا یا تگزاس یا نیویورک یا لس آنجلس بزنیمشون! حواست هست؟!

فارغ از هر عقیده سیاسی و فرهنگی و مذهبی، این جنگ وجودیه. میگه اومدم نقشه ایران رو عوض کنم. اومدم تمدن ایران رو نابود کنم. مگه با ونزوئلا نکرد. مگه همین الان کوبا محاصره نیست؟! تاریخ میخونی؟ اخبار میبینی؟ ذاتش استعماره؟

باید بتونی اینا رو تفکیک کنی. باید بتونی بین اون سرباز پای لانچر یا اون فرمانده که میدونست شهید میشه ولی موند پای وطنش، با اون مدیر اقتصادی که فقط به فکرش جیبش هست و تو دبی و قطر همه دارایی هاش هست و نه به ایران فکر میکنه، نه جمهوری اسلامی و نه مردم، تفکیک قائل بشی.

تو گرمای 55 درجه جنوب، سپاهی و ارتشی با حقوق 25 تومن، پوتین نمیتونه از پاش دربیاره. بعد شما، متجاوز رو با تجاوز شده یکی میدونی؟!؟ که مثلا روشنفکر به نظر بیای. مثلا اینو میگی که تو یه دسته جدا باشی. تو هیچ فرقی با اونی که مشروعیت داد و دعوت کرد از نیروی خارجی که به کشور حمله کنه نداری.

اگر خواهان صلح هستی، باید بدونی راهش مقاومت هست. نه باج دادن.
یه نفر تو محله تون دائم داره ازت باج میگیره تا نزنتت. تا وقتی جلوش نایستی، باید باج بدی، پول بدی، شرف و ناموست رو بدی.

تروخدا من برای شما احترام قائلم. متوجه وضعیت بد اقتصادی و اینا هستم. اما مواظب باش. با یکی کردن متجاوز با تجاوز شده داری به کشورت ضربه میزنی.
من دوست دارم. تو هم وطن منی. ما با هم، هم سرنوشتیم. میدونم خسته ای. میدونم گله داری. دچار خطای تحلیلی شدی. بیشتر فکر کن...