تو اگر ناامیدی از همه چیز
و اگر خرد می شوی در خویش
بخشی از پوچی جهان من و
پوکی استخوان من هستی...

شب به شب یاد تو در سر من
فکر آینده ی سیاه و فقدانت
تو دژاووی مبهم و کهنه
قاتل پیر جان من هستی...